Ervaringen

Hieronder enkele wereldhondenbaasjes aan het woord!

Heeft u ook een wereldhond geadopteerd?

Wij nodigen u graag uit uw ervaringen met ons te delen.

Dit kan door uw verhaal/foto's te mailen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Alvast bedankt!

10 april 2018 - dankbrief aan Suzan, contactpersoon stichting Wereldhonden in Monemvasia (Griekenland).

Dear Suzan,

Words are not enough to thank you for the great job you did with Goofy! It's a wonderful dog!!!
We are so very fond of him already.
In the beginning he was very cautious but we see him getting more open every day.
Because of his easy character and his curiosity he learns very easy. 

Klik hier voor het hele verhaal...



Since yesterday we are also walking with him outside our garden. He is very easy in making friends with the dogs in our neighbourhood.
Afterwards he is exhausted from all the new impressions in his new environment but I notice that he loves it! He is so satisfied!
He eats, drinks en sleeps well.
He is a perfect match to our whole family! Our children adore him!! Even the oldest son, who has autism, likes him a lot. I believe
they have a special connection. Our son loves things to be quiet and it appears so that Goofy feels what he needs. Goofy often lays down
next to him our under his chair. It looks almost therapeutic. Very special to see!
Again thanks a lot and I hope you can keep doiing this great work with all those dogs!!
I will tell people about you!

With lots of love,

Marc, Monique, Mike, Meggie, Megan en Mac Hochstenbach
and ....a special hug from Goofy!

   

Zachos

Op 8 april hebben wij Zachos uit Monemvasia geadopteerd! We zijn enorm blij! Wat een geweldige lieve hond.
Hij ligt hier lekker op een kleedje buiten en de kinderen zijn al helemaal gek op hem.
Zijn reactie op andere honden hebben we bij het wandelen al kunnen zien: afwachtend en rustig, heel fijn.
Bij de kinderen lijkt hij zeer ontspannen te zijn.
We zijn echt ongelooflijk blij met hem en zijn jou en Monique ontzettend dankbaar voor jullie
bevlogen bemiddeling.
Wij willen graag doneren voor de extra ruimte ivm aankoop van een perceel grond in Griekenland
bij de shelter en blijven graag op de hoogte van de ontwikkelingen van de stichting.

Klik hier voor het hele verhaal...

Wij houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen van en avonturen met Zachos. 
Vooral willen we jullie allebei nog eens nadrukkelijk heel hartelijk danken voor jullie professionele en zeer prettige hulp en bemiddeling! Het werk dat jullie doen en de tijd die jullie hier insteken kunnen niet vaak en duidelijk genoeg voor het voetlicht gebracht worden. Wij hebben hier heel veel bewondering voor. Vanaf het eerste app en telefonisch contact met José tot en met de gastvrije en warme ontvangst bij Monique thuis hebben wij een zeer goed gevoel gehad. Wij zullen dit delen met anderen en, zoals gezegd graag doneren.
Als er eens iets is wat wij voor jullie kunnen doen dan laat het maar weten. We zullen jullie de komende tijd graag af en toe eens een fotootje sturen en berichten hoe het gaat met Zachos.
Nogmaals: DANK!!!
Groetjes van ons vieren, Olaf, Boukje, Lou en Koosje Kramer

Beagy

Beste Louisa op Corfu,
Wij zijn de familie Witmond, Rob, Annelies en dochters Olette en Arise.  
De eerste foto zult u herkennen, maar ik stuur hem mee omdat wij hier verliefd werden op Beagy.
Wat een lief zachtaardig en eigenwijs beestje is ze toch. En wat kan ze snurken!!!!!!


Klik hier voor het hele verhaal...

 

Ze woont nu ruim 2 weken bij ons en ze voelt zich aardig thuis. Hat gaat goed met haar. Inderdaad af en toe een plasje in huis, maar ze is een pientere lieve jongedame en heeft in korte tijd al veel geleerd. Gelukkig hebben we een stenen vloer en dit zal over gaan. Ze loopt al netjes aan de lijn, maar we hopen dat ze op een veilige manier ook los kan lopen. 
Ze slaapt ook bij ons op de slaapkamer. Tussen ons in op bed op een kleedje (je zegt: dat doe ik niet, maar hou dat maar eens vol......;-)

Als ik nog meer leuke foto's van onze woonomgeving heb, stuur ik ze. Wij genieten van Beagy. Dank jullie wel dat je Beagy voor ons hebt opgevangen!!!

Lieve groet uit Nederland, Annelies Witmond. 

      

Mona

Al vele jaren geeft een goede vriendin van mij een veilig onderkomen
aan zwerf honden.Iedere hond met een eigen, niet al te rooskleurig,
verhaal. Het is zo mooi om te zien hoe deze beestjes opbloeien.
Hoe ze in staat zijn de ellende te “vergeten” en dat je ze met wat
geduld en heel veel liefde nog een hele fijne tijd kan geven!
Hier door geïnspireerd ben ik mij gaan verdiepen in verschillende
organisaties die dit goede werk verrichten. En ben zo bij de
stichting wereldhonden uitgekomen!


Klik hier voor het hele verhaal...


Vanaf het eerste contact voelde het goed.
En ben ik voorzichtig aan eens naar de honden gaan kijken die op de site van de stichting stonden. Allemaal plaatjes die je een nieuwe start meer dan gunt!! En ineens was daar MONA! als of het zo moest zijn, zij hoorde bij ons;-)
Vanaf dat moment ging het snel. Na een persoonlijk gesprek met alle ins & outs hebben wij besloten om er voor te gaan, doodeng!!! Want waar begin je aan...het is niet niks. Gelukkig vonden ook de mensen van de stichting dat Mona bij ons en onze situatie
( 2 katten & een klein bescheiden hondje) paste. Het zou nog wel even duren voordat we Mona ook daadwerkelijk in onze armen konden sluiten,ivm de vlucht naar Nederland. Tot dat er vroeg in de ochtend ,op 20-12-2017, ineens hèt bericht kwam dat er een plaatsje in het vliegtuig was voor onze Mona en ze dus die dag naar Nederland kwam!! En maand eerder dan verwacht.
Met het hele gezin zijn we naar Schiphol gereden vol spanning!!!! Dat moment , op Schiphol , dat wij onze Mona voor het aller eerst in de armen konden sluiten was zo bijzonder,zo hart verwarmend en zo speciaal! Na nog wat te zijn toegelicht en met een volle doos met brokjes zijn we weer richting huis vertrokken. En vanaf het aller eerste moment zijn Pom en( vanaf nu) Knofje
Dikke maatjes. Knap hoe Knofje zich heeft aangepast na zo’n indrukwekkende reis. Ik zou willen dat ze kon praten, wat heeft ze mee gemaakt?? Ook niets dan lof over de nazorg. In het beging heeft Knofje nogal last gehad van haar darmen, en op alle mogelijke manieren is er mee gedacht voor een oplossing. En het is goed gekomen!! Niks aan de hand :-)

Het zijn stuk voor stuk bijzondere honden die het , na alle liefde en inzet van de mensen die betrokken zijn bij deze stichting, zó verdienen om een veilig plekje te vinden!!
Ja het is me-ga spannend , en wij kunnen helaas niet alle honden in huis nemen. maar wat zijn wij blij dat we 1 hond uit een nare situatie hebben kunnen halen.
Wij zouden het zo weer doen!

Liefs,
Kenneth & Gabriële

Eddy

Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen, gewoon omdat ik ongelofelijk
verliefd ben op mijn hondenkind. En dat iedereen gun!
Een hele tijd geleden liepen mijn man en ik buiten, toen we een
vriendelijke meneer met een onwijs leuke hond zagen.
De hond was erg lief en zooo knap. We vroegen aan de meneer welk
ras het was, maar dat kon hij ons niet vertellen. Het was een hond uit
het buitenland, een kruising met een ruwharige vacht. Ik was op slag verliefd.

Klik hier voor het hele verhaal...



We hebben altijd honden gehad, maar het was nog nooit in ons opgekomen om een hond te adopteren uit het buitenland. Deze vriendelijke meneer vertelde ons vanalles en we gingen thuis eens een kijkje nemen op verschillende sites. Toch vond ik het te spannend. Eerst maar eens research doen op internet welke stichting betrouwbaar is en hoe het precies werkt.
Zo kwamen wij uit bij stichting wereldhonden. Nou dan meteen maar eens even kijken, “alleen nieuwsgieren” zeiden mijn man en ik tegen elkaar.

Nou toen kwam een foto van Eddy voorbij.
Ik kon niet meer verder kijken en aan niets anders meer denken, Eddy is ook een kruising met een ruwharige vacht en geboren zonder staart. Voor mij was hij perfect. Mijn man zag het in mijn ogen en zei: Reageer maar eens. En dat heb ik ook gedaan. Het bleek dat Eddy al onderweg was naar Nederland en dat hij die avond aan zou komen op Schiphol. Van daaruit werd hij door een gastgezin opgevangen. Na een aantal gesprekken, die onze contactpersoon met meerdere geïnteresseerde had was ik enorm blij dat wij Eddy mochten gaan halen. Op de een of andere manier moesten wij bij elkaar zijn. Dat klinkt gek maar dat wil ik wel uitleggen. Ik ben namelijk heel erg hooggevoelig, wat kort inhoud dat ik sterker reageer op prikkels die binnenkomen. Ik ben dan sneller moe, door alles wat ik moet verwerken. Vind veel dingen spannend. Maar wandelen en de natuur doen me erg goed. Hier krijg ik energie van en wordt ik heel erg rustig. Dat was ook de hoofdrede dat ik een hondenvriendje zocht. Alleen is ook maar alleen he! Heb wel een schat van een man en 2 lieve kinderen, maar die zijn ook bezig overdag. En zo kwam Eddy op mijn pad.
Mijn man en ik zijn hem gaan halen en er was meteen een enorme klik. Hij vind ook nog veel dingen spannend, zoals wandelen in het donker en harde geluiden. Hij houdt van de natuur en andere hondjes en is zeer intelligent. Op de een of andere manier voelen wij elkaar heel goed aan. Hij vind aandacht en knuffelen ook heel erg fijn net als ik. Maar houdt ook van rust op zijn tijd, net als ik.


Bij thuiskomst hebben wij hem Teddy genoemd. Zo blijft hij zijn eigen naam houden met een extraatje van ons. Hij was meteen erg rustig en gehecht aan ons. De eerste dagen had hij last van verlatingsangst, ik heb dan ook veel bij hem gelegen. De 3e nacht sliep hij al alleen onder in zijn bench zonder te janken. Hij leert heel snel en is nieuwsgierig.
Ik ben meteen in de eerste week met hem naar de hondenkleuterschool gegaan. Ik merkte dat hij heel graag met andere hondjes speelde en gunde hem dat ook. Onze lieve, vrolijke Teddy.
Dat is zo leuk om te zien. En wat leert hij zo snel. Hij verbaast ons iedere keer weer.
Het is net alsof het zo heeft moeten zijn. Ik ben zo dankbaar dat ik zijn baasje mag zijn en wat Teddy mij teruggeeft is onbeschrijfbaar! Mijn kleine Teddy beer.
Een beetje anders dan een rashond maar voor mij oh zo perfect, lief en vertrouwd.

Roos

Mijn vrouw en ik zochten een kleine hond, het liefst teefje!
Na enig zoeken via Google, kwamen wij bij wereldhonden terecht,
en daar zagen wij het verhaal en foto's van de toen Candy hetende
Roos en haar broertje, ze waren met kerst op een vuilnisbelt gevonden!
Wij vielen direct voor Roos, wat een koppie en oogopslag!

Klik hier voor het hele verhaal...


Direct gereageerd, en wij mochten na de nodige info over ons gezin aan José gegeven te hebben, een paar dagen later al afreizen naar haar fantastische pleegmoeder Lilian te Ridderkerk. Het was liefde op het eerste gezicht, wat een prachtige dame, een knuffelkont tot en met!
Na de nodige informatie met Lilian en haar man uitgewisseld te hebben, mochten we een wandeling met haar maken, en ze liep er bij als een prinses!
Het was direct een klik tussen ons en Roos, mijn vrouw en ik keken elkaar aan en zeiden, die doen we nooit meer weg!
Na de nodige administratie mochten wij haar na een paar dagen al ophalen, ze ging mee in de auto alsof ze nog nooit iets anders had gedaan.
Toen we met haar die avond thuis in Hilversum aankwamen, zijn we direct een stukje gaan wandelen, en zelfs als ze een plasje doet, zit ze erbij als een prinses.
Vanaf dag één hoort ze er helemaal bij! Het is echt een verrijking van ons gezin. José heel erg bedankt dat we haar een goed warm nest mogen bieden.
Wij hopen dat er nog diverse mensen zijn die net als wij een leuke hond via Wereldhonden willen adopteren!
En speciaal José bedankt voor het fijne contact, dat we de afgelopen dagen hebben gehad om Roosje bij ons gezin te voegen.
Het gaat jullie en de stichting in de toekomst allemaal goed.
Groet,
Paul & Jacqueline

Koula

Koula hebben wij 20 december van Schiphol opgehaald en naar Amsterdam meegenomen.
In een maand tijd is ze van een klein en beetje bang hondje opgebloeid tot een stevige,
zekere, vrolijke en super lieve jonge hond.
Ze geniet van alle wandelingen met ons, zelfs af en toe al los! 

Klik hier voor het hele verhaal...



Ze geniet van de oefeningen op puppycursus. En daar ziet ze haar zus Voula. Dan gaan ze samen los, geweldig om te zien.
Het is een slimme dame. Pikt heel snel nieuwe dingen op. Ze is in korte tijd helemaal zindelijk geworden.
We hebben erg veel plezier met haar en zij met ons. En als we dan even geen aandacht voor haar hebben, pakt ze stiekem een ovenhandschoen om te laten weten dat ze wil spelen!!
Van eten krijgt ze geen genoeg, ook tijdens het wandelen is ze alert. Kluiven op een botje is haar favoriet en aansluitend doet ze dutje in haar mand.
De Hollandse kou en regen en sneeuw zijn niet haar favoriet.
Sinds haar komst is ze flink gegroeid. En dat gaat ook nog wel even door. Haar Griekse naam met de betekenis klein poppetje gaat niet meer helemaal op.
Kortom we zijn erg blij met deze gezellige, slimme, vrolijke lieverd!!

Groetjes Marieke en Stephanie

Monk

…en daar stond ze op Wereldhonden.nl: Monk. Een mooie, witte hond
met donkere en intens lieve ogen. We voelden op slag: dit is d’r!
We konden haar bezoeken in Amersfoort. In het echt bleek ze minstens
zo mooi en superlief en gelukkig kwamen we door ‘de ballotagecommissie’:
het hele gezin was nl. zéer begaan met Monk omdat zij haar zelf
uit de benarde situatie in Italië hadden gehaald.


Klik hier voor het hele verhaal...

3 jaar lang aan een ketting gelegen en 2 nestjes gehad – ook aan de ketting. Slechte voeding en geen verzorging… de ellende was compleet. De situatie in Amersfoort moet voor Monk dan ook een onwerkelijke ommezwaai zijn geweest. Binnen 1 dag van hondenhel naar hondenhemel: hoe mooi kan het leven dan toch nog worden?

Monk werd Moos en ze geniet nu 200 km verderop van haar leven bij ons. Ze is gek op gras, graven, sneeuw en rennen. On-voor-stel-baar lief karakter. Natuurlijk kan je onverwachte dingen tegenkomen bij een oudere adoptiehond. Bij Moos was dat angst voor andere honden; in het bos nam ze bij het zien van iedere hond direct de benen. Maar met geduld en geregelde ‘blootstelling’ aan andere honden via een cursus, dagopvang en wandeling aan de lijn, loopt ze inmiddels weer met haar staart omhoog i.p.v. tussen de benen. Niet dat Moos met ze gaat spelen of zo maar de angst is weg. Het is bij een adoptiehond, meer dan bij een pup, aan ons mensen om te zoeken naar hun individuele gebruiksaanwijzing en daar mee aan de slag te gaan. Achter het probleem schuilt m.i. namelijk altijd een prachthond.

Omdat voor een roedeldier als de hond geluk altijd 8 poten heeft, hebben we nog een reutje van 7 maanden geadopteerd, Sam. Ze zijn inmiddels een hecht stel samen en qua spel lijkt Moos soms puppytijd in te halen, dan lijkt ze ook weer 7 maanden oud. Sam en Moos liggen soms samen in éen mand en hoewel onderstaande foto meer op een uitgeblust huwelijk lijkt “Nee, blijf op je eigen helft en kíjk niet zo”, zijn ze heel blij met elkaar en wij nog meer met hen.

Het was fijn werken met Stichting Wereldhonden in de persoon van José. Afspraken worden nagekomen, we hebben veel info gekregen, er was goede communicatie en consequente nazorg. Je voelt heel veel betrokkenheid naar de honden toe en dat is mooi. En tegelijkertijd is het ook gewoon een zakelijke stichting, niet van dat we-bedoelen-het-goed-als-vrijwilligers-maar-we-hebben-het-zakelijk- niveau-van-een-houtje-touwtje-jas (hebben we inmiddels ook een ervaring mee bij een andere stichting). Wij vonden Stichting Wereldhonden een hele betrouwbare partner om een hond bij te adopteren. Dus doe gek lezer en gá voor die hond die je al op het oog hebt!

Groeten,
Louise

Senna en Celi

Goldie’s nestje verdient een ‘golden mandje’!

Toen we in juni vorig jaar onze lieve Bamba van 14.5 jaar moesten
laten gaan, dachten we meteen: we willen graag wéér een
‘tweede kans hondje’. Bamba was een straathond uit Equador, en
hoewel ze een beetje een gebruiksaanwijzing had, was ze voor ons
het perfecte hondje!
Na veel foto’s en websites te hebben bekeken, zag ik een foto van
Celi(ne) op de website van Stichting Wereldhonden.
Ik was op slag verliefd en liet de foto zien aan mijn man Rob.

Klik hier voor het hele verhaal...


Tot mijn blijdschap was ook hij meteen verkocht. Binnen een uur had ik contact met José van de Stichting die me wel vertelde dat Celi het meest schuchtere hondje was uit het nestje van zes van moeder Goldie. Maar dat weerhield ons er niet van, we houden wel van een uitdaging. Dus werd een huisbezoek gepland en gelukkig was Jose enthousiast over ons en de omstandigheden waarin Celi bij ons zou opgroeien. We gingen ook akkoord met het voorstel om tijdelijk (een paar dagen) één van de broers (Senna) mee te sturen om de overgang van Celi te vergemakkelijken.

Op 2 september mochten we beiden honden in onze armen sluiten. Senna was stoer en nieuwsgierig en kwam vrijwel direct zijn bench uit. Celi was daarentegen erg bang en wilde na 2 uur nog niet de bench uit. Toen we haar voorzichtig een duwtje in de rug gaven, schoot ze in haar nieuwe bench. Gelukkig liep ze een paar uur later wel mee naar buiten voor een korte wandeling. Tot mijn blijdschap begroette ze ons de volgende morgen blij en kwispelend toen we de woonkamer inkwamen. Ze had gewoon even tijd nodig gehad om bij te komen van de reis. Dat is tenslotte ook niet niks.

Het was lief te zien hoe Senna zich over zijn zusje ontfermde. En dat maakte dat we eigenlijk op dat moment besloten om Senna te houden. We hebben de ruimte, de honden hebben gezelschap aan elkaar en Senna is ons net zo dierbaar als Celi, dus we konden het niet over ons hart verkrijgen om hem weer weg te sturen. Zo gezegd zo gedaan: 2 weken later waren allebei de hondjes door ons geadopteerd. We hebben een paar weken een privé hondentrainer gehad, en daarna nog een paar weken hondentraining in een groep. Natuurlijk is het wennen: ze zijn soms (heel) vroeg wakker, blaffen soms om niets, maken van alles stuk (brillen, sokken, theedoek), maar dat is echt maar een tijdelijke fase waarin je ook leert om de juiste maatregelen te nemen. Zo staan voorlopig al onze schoenen in de vensterbank. Maar onder aan de streep zijn ze zo lief, knuffelig, mooi en geven ze ons leven zo veel blijdschap en liefde.

Jammer om te horen dat nog niet alle hondjes uit dit nestje een mandje in Nederland hebben. Vooral de reutjes zijn mooi, lief, beschermend en waaks (maar niet te) en er zit geen sprankje agressie in, alleen maar enthousiasme. Senna heeft een prachtige tekening op zijn kop, mooie grote poten waarmee hij graag contact met je maakt en ik denk een heel goed gezondheid, waardoor deze honden hoogstwaarschijnlijk ouder dan gemiddeld worden, net als onze vorige hond die er heel erg op leek.

Natuurlijk: realiseer je dat hondjes uit welk land dan ook meer begeleiding nodig hebben, je wat meer geduld moet hebben en er soms dingen gebeuren waar je geen invloed op hebt, maar je krijgt er het tienvoudige voor terug! Dit is dan ook een oproep om te overwegen Aldo, Milo of Nick te adopteren. Je krijgt goede begeleiding van de stichting. Je mag ons ook via de Stichting alle vragen stellen die je hebt. Deze honden verdienen een fijn thuis en wij kijken er nu al naar uit om over enige tijd met Goldie en haar zes kids een reuniewandeling te maken. Ben je er dan bij?

Link naar Aldo, Milo & Nick:
http://www.wereldhonden.nl/hond/268-aldo-nieuw
http://www.wereldhonden.nl/hond/265-milo-nieuw
http://www.wereldhonden.nl/hond-adopteren/313-nick

Kyra

Hallo,
Ik wilde iedereen een goed, gelukkig en gezond 2018 toewensen.
Ik heb met Ika uit Griekenland, nu Kyra , mogen kennis maken
en ik ben ontzettend blij dat ik haar nu als mijn maatje heb.
Het is een ontzettend lief hondje, in begin heel terug getrokken,
maar nu is ze heel zelfverzekerd en heeft het naar haar zin.

Klik hier voor het hele verhaal...


Ze is een heel lief hondje en past heel goed bij mij.
Dagelijks uitlaten en mijn liefde/geduld naar haar, doen het goed.Is 4 weken geleden naar een trimsalon geweest en ik moest haar toen achter laten voor een uur, was voor ons beiden niet zo leuk was. Ik ben zo blij dat ik haar nu heb en dat zij het zo naar haar zin heeft. In januari moet ze gesteriliseerd worden dus dat dat is weer even een ingreep voor haar. Maar ik probeer het zo goed mogelijk te verzachten. Ze past zich heel goed aan mijn levensritme. Geweldig wat zo'n hondje voor iemand kan doen.
Veel succes met jullie werk, het is fantastisch wat jullie doen.
Hartelijke groeten van Siets en Kyra.

Daisy

Hierbij een berichtje hoe het gaat met de hond Daisy.
Het gaat heel voorspoedig ze loopt los in het bos rent
en speelt daar met andere honden dat vindt ze fantastisch,
als je haar roept of fluit komt ze meteen.
Samen met de kat gaat ook goed ze zijn aan elkaar gewend
en spelen samen. Iedereen is dol op haar, vooral de oma's
van 90 en 91 jaar. Er zijn al mensen die haar zo mee willen
nemen maar we willen haar voor geen miljoen kwijt,
want wij zijn dol op haar.

Met vriendelijke groeten
Gert en Anneke Haverkamp

Rocky

Hallo Ik ben Rocky, 
Ik kom bij de stichting wereldhonden vandaan
en ben alweer een paar maandjes geleden
geadopteerd door een heel leuk gezin.


Klik hier voor het hele verhaal...


Ik heb er zelfs een katten broertje bij.



Het meisje dat je bij me op de foto ziet, is mijn grote zus, ook heb Ik een grote broer en een papa en mama.
Die zijn allemaal helemaal weg van me.



Ik vind het ook wel leuk om ze soms uit te dagen en veel met ze te spelen.  
Ook knuffelen vind ik geweldig en we kunnen allemaal al niet meer zonder elkaar.



Ik wilde even tegen de stichting zeggen dat we thuis heel blij met elkaar zijn. 

Groetjes Rocky

Budha

Sandra Bruinse, heeft op 7 maart 2017
de Roemeense hond Budha geadopteerd
via stichting Wereldhonden.



Klik hier voor het hele verhaal...


We wilden graag een herplaatshond (hond die al gesocialiseerd is, maar op zoek naar een nieuw huis om diversen redenen) en kwamen via Verhuisdieren.nl bij onze huidige hond Budha. Die was vier maanden oud, kwam uit Roemenie, was daar als straathond vergiftigd, gered en opgevangen. Stichting Wereldhonden heeft deze hond naar Nederland gehaald en in een gastgezin ondergebracht. Alle vier vielen we voor haar mooie koppie en gaven aan interesse te hebben. Eerst kregen we een zeer uitgebreide telefonische screening, over tijd en waarom etc, en daarna konden we kennis met haar maken bij het gastgezin. Het klikte direct en een paar dagen later konden we haar ophalen. Daarna hadden we nog twee weken proeftijd en werden we na een maand weer gebeld hoe het ging.

Budha is een schot in de roos, was al zindelijk, kon goed alleen blijven, kan mee in de auto, doet het goed met kinderen en andere honden en heel fijn… loopt niet weg! We hebben niet eens een puppy cursus hoeven doen. Ze is een toppertje en vooral heel erg lief!

De stichting werkt samen met een dame in Roemenie die dit van te voren heel goed inschat, en dan pas een hond transporteert naar Nederland. Er zijn helaas een hoop stichtingen die dit minder goed doen.

Dus..mocht je een hond overwegen, check even bij stichting Wereldhonden!!


    

Bery en Zippo

 
In november 2016 kwamen ze samen naar Nederland
op zoek naar een mooie toekomst: Bery en Zippo.
Twee zwerfhondjes uit Roemenië die daar
samen in de opvang zaten. 


Klik hier voor het hele verhaal...


Ze trokken altijd met elkaar op en waren echt twee vriendjes. Samen werden ze in Nederland geplaatst bij Huub, die samen met zijn dochter de hondjes liefdevol verzorgde.

     
                                                                                    Zippo en Bery voor het raam in het pleeggezin

Als eerste werd Zippo geadopteerd: hij verhuisde naar Tilburg. Enkele dagen later vond ook Bery zijn plekje bij een gezin in Rijen. Maar het afscheid was niet definitief…

Puppycursus, maart 2017. Zippo stapt met zijn baasje het terrein in Dongen op waar de puppy-cursus plaatsvindt, en wie ziet hij daar? Zijn vriendinnetje Bery! De twee herkennen elkaar meteen en zijn super-enthousiast elkaar weer te zien. Samen hebben ze zoveel meegemaakt en nu gaan ze samen naar de puppy-school. De verwachting was dat ze elkaar nooit meer zouden zien omdat de baasjes niet van elkaar wisten door wie de hondjes geadopteerd werden. En hoe groot is de kans dat, uit alle hondenscholen in de omgeving, beide baasjes voor dezelfde hondenschool in Dongen kiezen?

Aan het trainen...


Wekelijks zien Bery en Zippo elkaar nu tijdens de training. En wat doen ze goed hun best op school! Zippo is de oudste, maar nog steeds de drukste van de twee. Tijdens de pauzemomentjes stoeien de twee erop los en wanen zich weer even samen in Roemenië. De twee vrienden zijn herenigd!

 

Met dank aan het goede werk van Stichting Wereldhonden!


Update:



Beide honden zijn op zaterdag 8 julie geslaagd voor hun examen.
Met het maximaal aantal te behalen punten (61).
Heel knap hoor!
Gefeliciteerd Bery en Zipo en natuurlijk de baasjes!

Pippa

28 maart 2017
Het is vandaag precies twee maanden geleden
dat ik Pippa voor het eerst in levende lijve ontmoette.
Pontificaal zittend op de grond om haar op te vangen
terwijl ze uit de transporter bench kwam.







Klik hier voor het hele verhaal...

Ik was al in tranen van geluk uitgebarsten toen ik haar voor het allereerst in het echt zag. Ik kende haar van de foto's en video's die Louisa van haar had gemaakt op Corfu, natuurlijk. En ik was vanaf de eerste blik daarop al verliefd geworden.

Na de dood van mijn vorige hond Tika was ik na twee maanden rond gaan kijken naar een nieuw hondje. Zo kwam ik terecht bij Corfudog.

De eerste paar keer viste ik achter het net en werden de hondjes ergens anders geplaatst. Van meet af aan heb ik gezegd dat het hondje mij zou vinden. En zo is het ook gegaan.

Ik werd gebeld dat er een hondje was dat goed leek te passen bij het wensenlijstje dat ik had. Maar........... ze was waarschijnlijk blind en had tenminste ernstige oog problemen. Dat was voor mij geen probleem. Heb eerder een blinde en een slechtziende hond gehad, dus daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik had maar enkele minuten nodig om te schrijven 'Verkocht, die is voor mij'.

Een klein, ietwat mager, bangig hondje liep mijn leven binnen. Vreselijk aanhankelijk en knuffelig. Wat wil een mens nog meer. Een hondje ook dat niet gewend was in huis te wonen, aan de lijn te lopen en bovendien bijna niets zag. Met bewondering heb ik gezien hoe ze zich in no time aanpastte. Okay, de centrifugerende wasmachine, de fohn en bovenal de stofzuiger zorgde voor buitengemene paniek. Maar binnen twee dagen liep ze aan de lijn alsof ze nooit anders had gedaan.

De ogen waren inderdaad een probleem maar de voorgeschreven behandeling met zalf niet. Toch viel bij het tweede bezoek aan de dierenarts het vonnis. Het linkeroog moest eruit. Nu klinkt dat heel dramatisch en in zekere zin is het dat natuurlijk ook. Maar ik vertrouwde op het oordeel van de in ogen gespecialiseerde dierenarts. Eén van mijn betere beslissingen.

Net drie weken bij mij, was de ingreep. Je kunt haar rond vijf uur weer ophalen, kreeg ik te horen toen ze onderzeil was. Om half drie kreeg ik een telefoontje, of ik haar direct op kon halen. Mijn lieve, zachtaardige, makkelijke en ozo rustige Pippa gilde de tent bij elkaar en dreigde iedereen op te eten als ze te dichtbij kwamen. Binnen een kwartier was ik bij haar, ze hoorde m'n stem en kalmeerde. In mijn armen liet ze alles wat nog moest gebeuren zonder enig protest toe.

Thuis gekomen heb ik haar heel voorzichtig op haar plekje op de bank gelegd, met de gedachte dat ze even rustig moest bijkomen en herstellen. Niets was minder waar! Ze sprong onmiddellijk op de grond en ging achter de katten aan, wat een geliefd spelletje is van twee van mijn drie katten en haar. Stak haar kop in haar bak, die leeg was en liet blijken dat ze honger had. De brokjes gingen erin als gods woord in een ouderling.

Ik was stomverbaasd. Een paar uur na een ingrijpende operatie, een uit de kluiten gewassen tennisbal op de plek waar haar oog had gezeten en een kap om had ik een andere hond gekregen. Het duurde even voor het kwartje viel, maar toen het met veel gekletter neerkwam kon ik alleen maar blij en gelukkig zijn. De pijn van het kapotte oog met de veel te hoge druk moet zo inmens zijn geweest dat de pijn van de operatie wond daarbij vergeleken een eitje was.

De centrifugerende wasmachine, de fohn en zelfs de stofzuiger zorgden ineens niet meer voor een bijna onbeheersbare paniek aanval. Maakt het huishouden wel zo makkelijk. Maar veel belangrijker is dat ze nu geen pijn meer heeft. Kennelijk deed het geluid van deze apparaten pijn, veel pijn. Ja, de operatie was een goede beslissing.

We zijn nu vijf weken verder en het is wonderbaarlijk hoe dit hondje is veranderd. Ze is nog steeds verschrikkelijk lief, aanhankelijk en gehoorzaam, maar ook heel blij en heel vrolijk. Was op de bank of op bed springen in het begin moeizaam, nu springt ze als een hinde overal op en af. Soms ziet ze daarbij mijn oudste kat over het hoofd. Ze mag er van hem zijn, maar niet te dichtbij. Je kunt je voorstellen wat er zich afspeelt als ze komt aanrennen en bovenop hem springt. 

Zo word ik ’s ochtends ook gewekt als ik blijkbaar de eerste tekenen van ontwaken geef. Dolblij springt ze bovenop me en begroet me alsof ik het mooiste ben dat haar ooit is overkomen. Maar ja, als je jaren aan een touwtje achter een bakkerij in de modder hebt gestaan en zo nu en dan een korst brood of overgebleven gebakje toegeslingerd kreeg is dat misschien ook wel zo.

Ik ben nog altijd diep onder de indruk van de drie schooljongens die genoeg genoeg vonden en haar hebben ontvoerd en ondergebracht bij de vrouw van wie ze wisten dat die er goed voor zou zorgen. Heel bijzonder dat drie jongetjes die hebben gedaan. Dank je wel jongens.                                                                                                        

Ze is zwaarder geworden, veel meer gespierd. Haar vacht groeit, voelt zacht, glanst en blijft zitten. Wandelen is een feest, als er tenminste geen kraai op een tak gaat zitten die met een droge knak naar beneden valt. Ze rent ook al korte stukjes. Je kunt je voorstellen dat dat eng is als je niet goed ziet. Het overgebleven oog is ook bepaald slecht. Maar omdat ik een vaste route met haar loop in het bos krijgt ze steeds meer zelfvertrouwen.

We hebben ook al een heuse machtstrijd gevoerd. Uiteraard heb ik die gewonnen. Zij wilde linksaf en ik rechts. En zo geschiedde. Uiteindelijk is ze toch maar achter mij aangekomen. Dat is best eng hoor. Ik vind dat een hond vrij moet kunnen bewegen, maar toch wel graag dat ze achter mij aan komt.

Het is echt een geweldige dappere hond, die luistert naar haar naam, mijn commando’s en fluitje. De laatste week krijgt ze duidelijk meer vertrouwen. Alsof ze ervan overtuigd is dat ze toch echt hier mag blijven. Mijn lieve, lieve, Pippa. Jij bent en blijft bij mij. Wat ben ik een bevoorrecht mens dat ik voor jou mag zorgen.