Dagboek voor een herdershond


Ach ja, de fietsende kapelaan Odekerke door het golvende Limburgse landschap. Hij was het die in de jaren ’70 zijn belevenissen als herder van de katholieke gemeente aan een dagboek toe vertrouwde. Daar gaat dit stuk echter niet over. Dit artikel gaat over de dagelijkse dingen die een gastgezin voor Wereldhonden zoal bezighouden.

Het gastgezin

Een van de zoons met Koritsi en Micha
Ons gezin vangt een paar keer per jaar een hond of een pup op die uit Korfoe of uit Roemenië komt en tijdelijk onderdak nodig heeft. Ons gezin bestaat uit Onno en Maike en onze drie zoons, waarvan twee zoons eigenlijk al het huis uit zijn. Daarnaast is het niet onbelangrijk om te melden dat ook Koritsi (ex-Korfoe pup) en Lapje, Micha en Rolf ons huis bevolken. Koritsi is als 4-maanden oude pup (teefje) in 2015 bij ons komen wonen. Lapje is een oude poes van achttien jaar, een echte dame (en haaibaai) die met haar leeftijd bij alle dieren er de wind flink onder heeft. Micha is een klein bastaard Persje van tien jaar die wel van zich kan afbijten, terwijl Rolf een atletische kater van negen jaar is; de schrik van de buurt. In huis is hij een beetje het sulletje, want allemaal lopen ze over hem heen (letterlijk en figuurlijk).









Koritsi

Koritsi (Grieks voor ‘meisje’) kwam als heel bang pupje bij ons wonen in februari 2015. Zij arriveerde op Schiphol uit het warme Korfoe in het koude Nederland. Ze had een heel dun vachtje en was daardoor niet goed uitgerust voor de koude en gure Nederlandse winters. Op Schiphol werd ze gescheiden van haar lieve broertje, die bij een ander gezin terechtkwam. Langzamerhand heeft zij zich ontwikkeld tot een speels hondje die niet over zich laat lopen en die waaks en heel knuffelig kan zijn.

De bezigheden van een gastgezin
Toen een aantal jaar geleden Wereldhonden werd opgezet en zij gastgezinnen zochten,
hebben wij ons gemeld om een paar keer per jaar een hond op te vangen als dat nodig mocht zijn. Waarom is een gastgezin eigenlijk nodig en wat doet een gastgezin dan eigenlijk? Veel honden die via Wereldhonden een plekje vinden, worden al via de website door hun toekomstige baasje gevonden en zij komen de nieuwe viervoeter zelf ophalen op Schiphol. In dat geval komt het gastgezin helemaal niet in beeld. De nieuwe eigenaar ontvangt de hond rechtstreeks van Wereldhonden.






Schiphol
Er komen met een vlucht nieuwe honden ook honden mee naar Nederland die nog geen nieuwe baas hebben. Dat is waar het gastgezin een rol kan gaan spelen. Het gastgezin komt dan meestal de hond zelf ophalen op Schiphol en neemt de hond dan mee naar huis, voor een korte periode. Het gastgezin neemt de hond en de alle papieren van de organisatie over en dan begint voor de nieuwe hond de volgende fase van het nieuwe avontuur. De hond krijgt dan een tijdelijk nieuw huis.



Wennen

aankomst van hondjes uit
Korfoe op Schiphol
Als de hond dan bij ons is, begint voor de nieuwe hond een heel spannende periode. Hij of zij moet gaan wennen aan een nieuw huis, een nieuwe mand, een nieuwe baas en roedel en een hele omgeving met volledig nieuwe geuren en geluiden. Al deze veranderingen zijn voor de nieuweling een behoorlijke schok en alle nieuwelingen moeten dan ook echt fors wennen aan de hele nieuwe omgeving.








    
Lenia


Nieuw thuis
Het zoeken van een nieuwe thuis voor de hond gaat door Wereldhonden gewoon door, terwijl de hond bij ons bezig is met wennen. Als er dan een nieuwe baas gevonden is en er een goede match lijkt te zijn, komt de nieuwe baas met zijn nieuwe viervoeter kennismaken. Dan blijkt meestal pas of de match tussen hond en baas een goede is. Het gastgezin kijkt als laatste in het proces of de match inderdaad een goede match is. Dit is ook belangrijk voor hond en nieuwe baas omdat het gastgezin als eerste in Nederland rustig een beeld heeft kunnen vormen van het karakter van de hond. Gelukkig zijn de meeste honden heel lieve en dankbare honden, dus over het algemeen is de eerste indruk van hond en baas ook gelijk een goede. (Het is overigens zeker geen vanzelfsprekendheid.) Bij het definitieve ophalen wordt dan door het gastgezin de formele overdracht met de nieuwe eigenaar afgerond (dierenpaspoort, contract etc.).

Hoe gaat de opname van de hond in het gastgezin in zijn werk?
Elke hond die bij ons is langs geweest (tot nu toe vier stuks, drie pups en een tweejarige hond) had zijn eigen geschiedenis. Drie van hen kwamen uit Korfoe en eentje kwam uit Roemenië. Wat zij met elkaar gemeen hadden, was dat zij allen heel lief en vriendelijk waren en eigenlijk een soort dankbaarheid hadden voor hun nieuwe thuis. Wat de honden wel met zich meebrengen, is het feit dat zij allen van de straat komen en daar van alles hebben meegemaakt. Voor de pups is die periode natuurlijk nog relatief kort (meestal een maand of vier/vijf), maar de volwassen honden zijn veelal wel een paar jaar op straat geweest en hebben daar een overlevingsmechanisme ontwikkeld.

Overlevingsmechanisme
Voor ons als gastgezin is het belangrijk om vanaf het allereerste moment te beseffen dat een hond een overlevingsmechanisme kan hebben ontwikkeld. Een van de overlevingsmechanismes kan zijn dat de honden willen wegrennen als zij gevaar denken te zien. Dat is in de beginperiode natuurlijk heel vaak, omdat zij in een totaal nieuwe wereld komen en zij niet weten hoe die wereld werkt. Bij een sterke volwassen hond is het daarom bijna altijd nodig om hem of haar met twee riemen vast houden als hij of zij wordt uitgelaten. Bij de pups is dat vaak iets makkelijker, omdat die meestal minder sterk zijn en de reflexen bij gevaar ook nog niet zo sterk ontwikkeld zijn. Het feit dat er twee riemen nodig zijn hebben wij meerdere keren ervaren als er weer eens een onverwachte trek werd gegeven en hij of zij een van de twee riemen had losgerukt.

Opvoeding
De honden komen in alle gevallen uit een opvang waar veel andere honden zitten en waardoor van een gerichte, individuele opvoeding vrijwel geen sprake kan zijn. Ook bij een gastgezin kan dat vanwege de korte periode nog moeilijk. Het gastgezin gaat niet met de hond naar een puppy-cursus ook al heeft hij of zij dat eigenlijk wel nodig. Dat wil echter niet zeggen dat er bij ons niets aan opvoeding is gedaan. Het leuke van gastgezin zijn voor Wereldhonden, is dat het hele gezin (dus inclusief honden, poezen en kinderen) bezig is met de hond een zo fijn mogelijke, tijdelijke, plek te geven. Dat de andere dieren ook bijdragen aan de opvoeding is leuk om te zien en ook heel leerzaam voor de nieuwe hond. Het is ook goed voor ons, want wij kunnen dan zien hoe de nieuwe hond zich verdraagt met andere honden en katten. Tot nu toe is dat altijd heel goed gegaan.

    
Clara


Structuur
Wij proberen voor onszelf en de huisdieren een vaste structuur aan te houden. Ieder dier heeft zijn eigen plekje om te eten, er is een vast ritueel voor het uitlaten en ook het geven van de commando’s heeft een vast patroon. De nieuwe honden zijn dikwijls heel leergierig, maar ze moeten toch vaak erg wennen aan de structuur en soms komen zij daar ook tegen in protest. Voor een hond die gewend is geweest aan veel vrijheid, is het best wel moeilijk om ’s nachts in een bench te moeten slapen. Dat heeft nog wel eens blafpartijtjes tot in de late uurtjes veroorzaakt. Gelukkig treed daar gewenning bij op en ziet de hond dat Koritsi ook gewoon ’s avonds in de bench gaat. Na een paar onrustige nachtjes is het dan meestal ook wel weer voorbij.


Uitlaten
Bij het uitlaten moeten de nieuwe honden doorgaans wennen aan nieuwe geuren en geluiden, wat hen onzeker maakt. Omdat het uitlaten meestal met Koritsi samen wordt gedaan, geeft zij vaak het goede voorbeeld en wordt heel langzaam het gedrag van Koritsi nagevolgd. Dat Koritsi in de opvoeding van de nieuwelingen een belangrijke rol speelt is ook goed zichtbaar bij de pups. Omdat Koritisi een teefje is, komen er, als er een pup bij ons komt bij Koritsi moedergevoelens los. Zij ontfermt zich dan over de pup en corrigeert hem of haar als dat nodig is. Soms is dat best wel fors, zoals zij dat doet, want de hondenmanier is dan toch wel met een grom en een bijt. De pups blijven niet erg lang bij ons, maar binnen een week of twee zijn de pups helemaal op de hoogte van de regeltjes in ons huis. Het corrigeren van Koritsi is niet meer nodig en wordt nu vervangen door heel lief en voorzichtig spelen.

 
    
Djankie

Katten
In de opvoeding van de nieuwe hond spelen de katten een heel eigen rol. Ook de katten hebben weet van de verschillende regeltjes in huis en de nieuwe hond wordt dan ook regelmatig van een dwaling op de hoogte gebracht door de drie katten. Zeker bij de pups gebeurt die correctie met een haal van de poot, maar de nageltjes worden nooit uitgestoken. Het is dan ook vaak een soort vriendelijke tik tegen de neus. Wat daarbij wel belangrijk voor alle dieren is, is dat de nieuwkomer de laagste in rang is van de sociale ladder. De katten en Koritsi staan dus boven de nieuwkomer. Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk blijkt dat toch altijd weer een aandachtspunt.

Nieuwe baasje
Als de nieuwe eigenaar de nieuweling komt ophalen, is de opvanghond tussen de een en zes weken bij ons geweest. Als een pup een week bij ons is geweest, hebben wij nog niet veel kunnen betekenen, maar met zes weken is dat al snel anders. Het socialiseren is dan echt begonnen, de hond is gewend geraakt aan structuur en wij zijn begonnen om ons aan hem te hechten. Dat laatste is tot nu toe nooit reden geweest om de opvanghond zelf te houden, maar ik moet toegeven dat het niet altijd makkelijk is om zo’n lieve hond dan naar zijn nieuwe baas te laten gaan. Toch doen wij het graag, want wij weten er dat er nog een heleboel andere lieve honden staan te trappelen om een paar weken bij ons te komen.

    
Eddy

Wat leren wij er zelf van?
Als gastgezin is het erg leuk om zo’n ruwe bonk energie binnen te krijgen, waar nog weinig aan is geschaafd. Dat schaven is natuurlijk al begonnen in de eerste opvang en eindigt pas als de nieuwe baas klaar is met (puppy-)cursussen en de vervolg opvoeding. Het socialiseren is leuk om te zien gebeuren, vooral ook omdat alle familieleden daar aan meewerken, inclusief poezen en honden. Wat wij wel ervaren, is dat de hele opvoeding van die ruwe diamantjes, voor zolang zij bij ons zijn, wel energie van ons vraagt. Nachtelijke blafpartijen, sanitaire ongelukjes of een incidentele doorgebeten kabel vragen om een passende reactie en daar moet je wel een creatieve ingeving voor krijgen. Ook moet je fijne buren hebben als er eens iets mis gaat. Over het algemeen wegen de leuke dingen erg op ten opzichte van de ongelukjes. Voor ons is het goed te doen als wij twee tot drie keer per jaar een ‘Gast aan de hondenbak’ hebben. Ook fijn is het om te weten dat er wel een organisatie achter je staat die je helpt als dat nodig mocht zijn. Je doet het dus nooit alleen.

Onno en Maike